Postępowanie zabezpieczające wszczynane jest z zasady przed założeniem sprawy w sądzie. Może być też ono połączone z wniesieniem pozwu/wniosku do sądu i w takim przypadku nie będzie podlegać opłacie. Z reguły wniosek o udzielenie zabezpieczenia rozpoznawany jest przez sąd na posiedzeniu niejawnym, czyli takim o którego terminie nie są powiadamiane strony. Ma to o tyle istotne znaczenie, że o toczącej się sprawie o zabezpieczenie nie dowie się osoba przeciwko której orzeczenie ma zostać wydane.

Sposoby zabezpieczenia dopuszczane przez polskie prawo zostały wskazane w artykule 747 kpc. Wspólną cechą tych sposobów jest to, iż mają one utrzymać stan majątkowy dłużnika w celu zapewnienia skuteczności przyszłego postępowania egzekucyjnego.

Zajęcie wynagrodzenia za pracę polega na tym, że obowiązany jest powiadamiany o zakazie pobierania określonej części wynagrodzenia, a zakład pracy wzywany jest do niewypłacania zajętej części wynagrodzenia. Podobnie przedstawia się kwestia zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, innych wierzytelności czy też innego prawa majątkowego.

Zabezpieczenie majątku ruchomego dłużnika polega na zajęciu ruchomości poprzez wpisanie jej do protokołu zajęcia. Jeżeli w postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia sąd nie określi szczegółowo rzeczy ruchomych podlegających zajęciu w celu dokonania zabezpieczenia, komornik może zająć ruchomości o łącznej wartości równej zabezpieczanej wierzytelności. Okoliczności te powinny jednak znaleźć wyraz w treści postanowienia o zabezpieczeniu.

Podstawą ustalenia opłaty za wykonanie postanowienia przez komornika o udzieleniu zabezpieczenia jest wartość roszczenia pieniężnego określona we wniosku. Stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji wysokość opłaty wynosi 2% tak określonego roszczenia jednak nie mniej niż 3% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego i nie więcej niż pięciokrotność tego wynagrodzenia.